ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးသန္႔၏ မိန္ခြန္းတစ္ခုတြင္ ...
" ကုလသမဂၢ၏ ျပႆနာတိုင္းတြင္ ၾကားေနေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ရန္ ကုလသမဂၢဝန္ထမ္းတစ္ဦး အေနျဖင့္ အလြန္ခက္ခဲေၾကာင္း၊ ကုလသမဂၢအတြင္းေရမႉးခ်ဳပ္သည္ မ်က္ႏွာမလိုက္၊ ဘက္မလိုက္ရန္ လိုအပ္ေသာ္လည္း အၿမဲတမ္းၾကားေနရန္ မလိုအပ္ေၾကာင္း၊ တရားသူႀကီးတစ္ဦးကဲ႔သို႔ တရာလိုႏွင့္ တရားခံကို ခြဲျခားတတ္ရန္ လိုေၾကာင္း၊ အျပစ္က်ဴးလြန္သူကို သိရန္လိုေၾကာင္း၊ ဤေနရာ၌ ၾကားေနၿပီးေဆာင္႐ြက္ရန္ မလိုေၾကာင္း "
အမွန္တရားကိုျမတ္ႏိုးေသာ၊ တရားမွ်တေသာ၊ ျပတ္သားေသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းမ်ား ေပၚေပါက္ပါေစ။
Tuesday, May 27, 2008
ေကာက္ႏုတ္ခ်က္တစ္ခု..
Thursday, May 22, 2008
ဆက္သြယ္ေရး ဧရိယာျပင္ပသို႔
ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ႀကီးရွိ လူထုမ်ားလည္း ဆက္သြယ္ေရး ဧရိယာျပင္ပသို႔ ေရာက္ေနၾကရပါသည္။
ကပ္ေဘးသင့္ေဒသရွိ သန္းႏွင့္ခ်ီသည့္ အိုးအိမ္မဲ့ ဒုကၡသည္မ်ားသည္လည္း ဆက္သြယ္ေရး ဧရိယာျပင္ပသို႔ ေရာက္ေနၾကပါသည္။
ေနာက္ဆံုး စစ္အစိုးရက လူလူခ်င္းစာနာမႈ ကင္းမဲ့စြာ ႏိုင္ငံတကာအကူအညီမ်ားကို ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္ထားေသာ ေၾကာင့္ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုးသည္ပင္ ဆက္သြယ္ေရး ဧရိယာျပင္ပသို႔ ေရာက္ေနၾကရပါသည္။
ျမန္မာစစ္အစိုးရ ကိုယ္၌က ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း ေခတ္တြင္ ဆက္သြယ္ေရး ဧရိယာျပင္ပသို႔ ေရာက္ေနသည္ကို ေတြ႔ၾကရပါေတာ့သည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ မဇၩိမသတင္းတြင္ ေအာင္သူျငိမ္း ေရးသားထားေသာ ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာျပင္ပတြင္ ေရာက္ရွိေနပါသည္ (ေဆာင္းပါး) မွ ေကာက္ႏုတ္တင္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။
Tuesday, May 20, 2008
ေမေမေျပာဘူးတယ္ေနာ္...
အစိုးရဆိုတာ ျပည္သူလူထုဆႏၵနဲ႔ ကို္က္ညီမယ့္ တိုင္းျပည္အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ဖို႔ အခ်ိန္ကန္႔သတ္ ေစခိုင္းထားတဲ့ သစၥာအရွိဆံုး ျပည္သူ႕၀န္ထမ္းပဲျဖစ္ရမယ္
(အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရံုး၊ နတ္ေမာက္ျမိဳ႕ ၁-၁၁-၈၈)
ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏိုဘလ္ဆုရွင္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
ေမေမေရ..
သားတို႔အားလံုးရဲ႕ဆႏၵနဲ႔လည္း မကိုက္ညီပါဘူး…
သားတို႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ အက်ိဳးကိုလည္း မေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ပါဘူး…
အခ်ိန္ဆိုတာလည္း သူတို႔လုပ္တိုင္းျဖစ္တယ္ ထင္ေနလားမသိပါဘူး…
သစၥာ႐ွိဘို႔ေဝးစြ အၾကင္နာမဲ႔စြာ ရက္စက္ေနတယ္ ေမေမေရ..
Monday, May 12, 2008
ေၿပာႀကပါရွင္
“ သမီးႀကီးေရ….. အငယ္ေလးကိုေခၚခဲ႔ေတာ႔ေဟ့…. မိုးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္… ” ဆိုတဲ႔
ေမေမ႔ရဲ႕ ေအာ္သံၾကားလိုက္ၿပီး ေနာက္မွာပဲ အနားေရာက္လာတဲ ့မမႏွင့့္အတူ
အိမ္ဖက္ကို သမီးျပန္လိုက္ခဲ႔ပါတယ္…။ အိမ္လို႔ သူမ်ားေတြေခၚသလိုသာ ေခၚရေပမဲ႔
တကယ္ေတာ႔ လယ္ေစာင္႔တဲ သာသာရယ္ပါ။
ေဖေဖက ငါးဖမ္းတယ္၊ ေမေမက ေဖေဖဖမ္းလာတဲ႔ ငါးေတြကို႐ြာထဲလွည့့္ေရာင္းရတယ္။
မမလား… ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ… ေက်ာင္းမေနရပါဘူး၊ ေန႔ခင္းဆို သမီးရယ္ မမရယ္ပဲ အိမ္မွာရွိတာ။
မမက သမီးကိုထိမ္းရတာေပါ႔။ သမီးက တစ္ေနကုန္ အိမ္ေဘးနားက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ငါးေရာင္းတမ္းေဆာ႔ေနတာ။ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ အင္တံုအိုးျခမ္းကဲြထဲက ျမစ္ေရေတြနဲ ့
မမက သမီးေျခေထာက္မွာ ေပေနတဲ ့ရႊံ႕ေတြကိုေဆးေပးတယ္ေလ။
“ သမီးႀကီး… အဲဒီမွာရွိတဲ ့ထမင္းကို ညီမေလးေကၽြးရင္း…ညည္းပါစားလိုက္ေနာ္…
ေမေမေတာ ့....ေဖေဖကိုေစာင္ ့လိုက္ဦးမယ္……” ဟု ေမေမေျပာအၿပီး...
မိုးကေမွာင္လာေနၿပီ.. ဖေယာင္းတိုင္မီးေလးကလဲ လႈပ္လႈပ္…လႈပ္လႈပ္.. နဲ ့ဆိုေတာ ့
ခဏလဲၾကာေရာ သမီးလဲအိပ္ခ်င္လာေရာေပါ ့။ ေဖေဖျပန္မေရာက္ေသးေပမယ့္
ေမေမေရ…သမီးအိပ္ခ်င္ၿပီ ဆိုၿပီး ဝါးၾကမ္းခင္းေလးမွာပဲ လွဲအိပ္လိုက္ပါေတာ႔တယ္။
ဒိျပင္ေနရာ ရွာစရာမရွိတဲ့ သမီးတို ့အိပ္ရာပါ။
ေမေမက သမီးေဘးမွာ၀င္လွဲလို ့တင္ပါးေလးကို ပုတ္ၿပီးသိပ္ပါတယ္။
ေဖေဖရဲ႕ပုဆိုးအေဟာင္းေလးကိုဆြဲၿပီး သမီးတို ့ကိုေႏြးေအာင္ၿခံဳေပးရွာေပမဲ႔ ဝါးၾကမ္းၾကားက
ေလေအးေတြက တစ္၀ူး၀ူးနဲ႔ေပါ ့။
အဲဒီလိုနဲ ့…….. “ သမီးႀကီး… ခ်ီ..ခ်ီ….ညီမေလးကို...ခ်ီ ....လြတ္မက်ေစနဲ ့… ဦးလြန္းတို႕ အိမ္ေရာက္ေအာင္သြား ” ဆိုတဲ႔ ေမေမရဲ႕အသံနဲ ့ေအးျမတဲ ့မိုးေရအထိအေတြ႔ေၾကာင္႔
သမီးလန္႔ျဖန္႔ အႏိုးမွာ ေလေတြက အရမ္းတိုက္လို႔ေပါ ့..။
ေမွာင္နဲ ့မဲမဲမွာ မမကသမီးကိုခ်ီၿပီး ေလထဲမိုးထဲကေန အိမ္ႀကီးရခိုင္နဲ ့ဦးလြန္းတို ့အိမ္ေပၚ
ေရာက္ေတာ႔ ေဘးအိမ္က ပူစူးတို႔လဲေရာက္ေနႀကတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။
“ မမ… ေမေမေရာ ”…. “ လာလိမ္႔မယ္ညီမေလး… လိုက္လာလိမ္႔မယ္ ”….. တဲ ့။
ေလနဲ႔မိုး ကြယ္တဲ႔ေနရာေလးမွာ အားလံုးစုထိုင္ရင္း တစ္၀ူး၀ူးတိုက္ေနတဲ ့ေလေတြရယ္
တစ္၀ုန္း၀ုန္းရြာေနတဲ့ မိုးသံေတြရဲ႕ၾကားမွာ ေမေမ ့ကိုေမွ်ာ္ေနမိတယ္....
ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ ေနတယ္ေလ.။
ေဖေဖ …. ေဖေဖေရာ … ညကသမီးအိပ္ခ်ိန္အထိ ျပန္မွမလာေသးတာ.. ။
တစ္ေျဖးေျဖးနဲ ့…. ေမေမကိုေစာင္႔ရင္း.. ေဖေဖကိုေမွ်ာ္ရင္း… မိုးသံေလသံေတြေလ်ာ့ပါးသြားတဲ့
အခ်ိန္မွာ…. အလင္းေရာင္ေလး ေတာင္ျမင္ေနရၿပီေလ….။ မိုးမပက္ေတာ႔တဲ႔အခ်ိန္ အားလံုးအိမ္ျပန္ဖို႔လဲျပင္ေရာ… ဦးလြန္းရဲ႕အိမ္ေအာက္မွာေရေတြနဲ ့ေလ…..
သမီးတို႔ဆင္းလို႔မရေတာ႔ဘူး.. အဲဒီေတာ႔ ျပတင္းေပါက္ကေန.. မမကိုခ်ီခိုင္းၿပီး ၾကည့္ခိုင္းေတာ့
ဟင္…. ဘယ္မွာလဲသမီးတို ့အိမ္ေလးေတြ…. ပူစူးတို ့အိမ္ေရာ……. ဟာ.. ေရျပင္ႀကီး……… အိမ္ေတြမရွိေတာ့ဘူး…. အိမ္ေတြဘာမွမရွိေတာ့ဘူး….. ေရျပင္ထဲမွာၿပိဳက်ေနၾကၿပီ..
ေမေမေရာ…. မမ .. ေမေမေရာလို ့…ေမေမဘယ္ေရာက္သြားလဲ…..
ေမေမ မလာေသးဘူးလား…… ေဖေဖေရာ…………. မျပန္လာေသးဘူးလား…
ေဖေဖေရာ…. မမ….. ေဖေဖတို ့.. ေမေမတို ့ ဘယ္မွာလဲ….
ေျပာေလ... မမ.. ေဖေဖတို ့ေမေမတို ့ေရာလို ့….
ေျပာေလ……..
မမ ......ေျပာ ………
ေျပာ...............။
(ကုသိုလ္ကံနည္းစြာ..အျဖစ္ဆိုးၾကရေသာ…က်န္ရစ္သူ မိဘမဲ ့ကေလးငယ္မ်ားသို ့)
post by Avatar 10.5.08(00:25)Sat
Thursday, May 8, 2008
ေၿပာခ်င္တာ
လူေတြဟာ အၿမဲတမ္း အခ်ိန္ၿပည့္
မေက်နပ္ခ်က္ေတြကိုပဲ
ရလိုေဇာတစ္ခုတည္းနဲ ့ ေဖၚထုတ္က်ဴးရင္ ့
ေနႀကတယ္လို ့သင္ထင္ၿမင္ေနပါသလား
ခႏီ ၱစလို ့ေခၚတဲ ့ခါး၀တ္ ပုဆိုးလိုၿမဲၿမံေအာင္ပတ္ရစ္ထားတဲ ့
သီးခံၿခင္းတရားေတြ ခ၀ါခ်ၿပီး ဆြမ္းကြမ္းဒါယိကာၿပည္သူေတြအတြက္
မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ေရွ ့တန္းကရဲရင့္ စြာဟစ္ေအာ္ေနႀကတဲ ့
အရိယာ သံဃာေတာ္ေတြကိုေရာ သင္ဘယ္သို ့ထင္ၿမင္ပါမည္နည္း...........
ႀကားနိူင္ႀကပါေစ
blog ဆိုတာေလ ေၿပာခ်င္တာေၿပာလို ့ရတယ္ႀကားမိတာ
သူမ်ားတကာ blog ဆိုတိုင္း လိုက္ၿပီး blog တယ္လို ့ပဲဆိုဆို
ေၿပာခ်င္တာ မ်ားလာတဲ့အခါက်
ေၿပာစရာက အလိုလိုထြက္လာေရာ သိလား
ေႀကာက္စရာရွိလဲေနာက္မွေပါ ့ဗ်ာ.......ေနာ..........
Subscribe to:
Comments (Atom)
